Vanavond dacht ik dat het tijd werd om weer eens gewoon een betaald abonnement te nemen op een kwaliteitskrant. Tot een jaar of 20 geleden had ik een abonnement op de @NRC, en omdat ik dat nog steeds een uitstekende krant vind, viel daar mijn keuze op.

De notificatie eerder vandaag dat ik NRC-journalist @Marloes de Koning :check: vanaf heden tot mijn volgers hier op de Fediverse mag rekenen, hielp stiekem ook wel een beetje 😉

Destijds stuurde je een kaartje in, dan kwam er een paar dagen later ...
View article View summary Toen en nu

Destijds stuurde je een kaartje in, dan kwam er een paar dagen later een (papieren!) bevestiging met een accept-giro, en als je die invulde, ondertekende en opstuurde naar je bank, viel daarna de krant elke middag op de mat. Kostte minimaal een week, maar zo ging dat toen.

Tegenwoordig gaat dat online, en is een abonnement dus in luttele minuten te regelen. Het dagelijkse pak dode bomen door de brievenbus is verleden tijd, net als de zwarte aanslag op je vingers na het lezen van de dikke zaterdageditie. Mooi toch, die moderne tijd?

Nou, wel en niet. Behalve bovengenoemde voordelen is er ook een heel groot nadeel. Ja, inderdaad: privacy.

Tekenen bij het kruisje?

Noem het een tic, paranoïa of een beroepsdeformatie, maar ik lees altijd eerst de voorwaarden voor ik een contract teken. Ja, alles, het hele document en alle documenten waarnaar verwezen wordt. Accepteren zonder eerst alles te hebben gelezen en begrepen, is iets wat ik nooit heb gedaan. Ik krijg jeuk op allerlei plaatsen als ik iemand gedachteloos op "ok" zie klikken.

Toen ik lang geleden mijn eerste mobiele telefoon kocht, en aan de toonbank het lijvige contract begon te lezen, dacht de verkoper me te helpen door aan te wijzen waar ik mijn handtekening moest zetten. Toen ik zei dat ik dat begreep, maar eerst wilde lezen wat ik precies ging tekenen, keek hij me aan alsof hij water zag branden.

"Dat is niet gebruikelijk", zei hij, waarop ik reageerde met "ik ben ook niet gebruikelijk".

Terug naar de NRC. Ik opende uiteraard de privacyverklaring van Mediahuis NRC en las die door. Het was zo erg als ik had gevreesd...

De privacyverklaring

Zoals (bijna) elke privacyverklaring grossiert ook deze in vaag- en algemeenheden.

• "... kunnen zowel persoonsgegevens omvatten alsook andere gegevens"
• "Bijvoorbeeld om u ... advertenties van NRC te tonen."
• "... zoals met bezorg- en betaaldiensten, incassobureaus, hostingdiensten en leveranciers van softwaresystemen."
• "Ook delen we gegevens met online platformen waarop wij adverteren voor een abonnement en onze journalistiek verspreiden, zoals Facebook en Google."

Iedereen die mij een klein beetje kent, weet dat die laatste een onoverkomelijk bezwaar is: het enige wat ik met bedrijven "zoals Facebook en Google" wil delen, is mijn diepe minachting. Bij de gedachte dat iemand als Suckerberg kan volgen wanneer ik welk artikel in welke krant lees, draait mijn maag zich om.

Het dilemma

Maar goed, wat nu? Ik wil een abonnement. Niet omdat ik anders de artikelen niet kan lezen —daar heb ik zo mijn trucjes voor— maar omdat ik snap dat zelfs een journalist aan het eind van de maand graag wat geld toegeschoven krijgt om de hypotheek en de boodschappen van te betalen. Als iedereen trucjes gebruikt en gratis leest, valt op zeker moment het doek voor de NRC, en dat zou een kwalijke zaak zijn.

Maar ik wil alleen met geld betalen, niet met mijn privacy. Als het afsluiten van een abonnement betekent dat allerlei onfrisse jongens uit het land van de oranje Don Corleone met mijn privacy aan de haal gaan, is dat een abrupt en definitief einde aan mijn voornemen.

Ik heb de NRC maar een mailtje gestuurd waarin ik mijn dilemma uitleg. Aanzienlijk korter dan dit bericht overigens, als (nog) niet betalende klant wilde ik ze niet aandoen 😇

#BigTech #privacy #NRC